مرحوم مظفر در كتاب خود السقيفه كوشيده كه با روش علم كلام بدين ماجرا بنگرد و اثبات كند كه آنچه در سقيفه شد اوّلا بر مبناى اختيار و اجماع امت نبود و ثانيا مخالفت با نصّ شرعى داشت . البتّه اين ديدگاهى تازه نيست و پيش از وى ، بسيارى از علماى شيعه از اين منظر بدين ماجرا نگريسته‌اند ، همچون : مرحوم شيخ مفيد ( ت 413 ه ) در كتابهاى امالى و محاضرات ، و مرحوم سيد ابن طاووس ( ت 664 ه ) در كتاب ارزشمند كشف المحجّه . آقاى محمد باقر بهبودى در كتاب سيرهء علوى ، حوادث پس از رحلت پيامبر اكرم ( ص ) را تا شهادت امير المؤمنين ( ع ) ، مورد بررسى قرار داده و در اين ميان ، بحث مفصّل و مفيدى را دربارهء سقيفه مطرح كرده است ؛ وى سقيفه را حاصل نقشه‌اى از پيش طراحى شده مىداند كه مسلمانان را در مقابل كار انجام شده قرار داده‌اند ؛ منتها ، دامنه اين نقشه را تا زمان عثمان و معاويه نمىبيند . و لذا بحث ايشان ، علىرغم دقت و استناد علمى آن ، ناتمام مىماند . عبد الفتاح عبد المقصود سقيفه را محلّ ظهور عملياتى از پيش طراحى شده مىداند كه در آن نه خبرى از شورا بود و نه جائى براى حاكميّت شورا . از نظر او ، سقيفه مىتواند آغاز حكمرانى كسانى باشد كه مىخواستند حكومت را چون گويى در ميان خويش بگردش آورند « 1 » .

--> - است . كتاب وى : ylrae eht fo ydus a : dammahuM ot noisseccuS ehT etahpilac نام دارد . كه با عنوان جانشينى حضرت محمد ( ص ) از طرف مؤسسهء انتشارات آستان قدس رضوى منتشر شده است . ( 1 ) . خواستگاه خلافت ص 241 به بعد .